Antwerp Art Weekend: drie tips

Van donderdag 29 januari tot zondag 1 februari loopt in Antwerpen het Antwerp Art Weekend. Het is geen nocturne waarop alle galeries op "het Zuid" open zijn, maar een totaler weekendproject: overal in de stad wordt kunst getoond. Vooral in Borgerhout bruist de artscene volop, met galeries als Stilll en –bekender- Zeno X. In de Montignystraat is TouchTime de moeite met Het Huiswerkje, een werk van bijna tien meter lang.

Het Huiswerkje, Roberto Schiavi, 2006

Het Huiswerkje, Roberto Schiavi, 2006

Deze tekening van de Italiaanse kunstenaar Roberto Schiavi kan bekeken worden als een uit de hand gelopen fysica-oefening. De kunstenaar beweert dat door het tandwielmechanisme een platenspeler die 33 toeren per minuut maakt, acht koppelingen verder een wiel aan lichtsnelheid kan doen draaien. De tekening klopt. Op papier. Behalve de ingenieuze visuele vertaling van een technisch idee, is het ook ontzettend mooi en fijn getekend. Eén bezoekster geloofde zelfs niet dat de getekende moeren niet écht waren. Ze moest bijna met haar neus tegen het papier staan om te beseffen dat de kunstenaar inderdaad in staat was om zò realistisch te tekenen.
TouchTime voelt trouwens niet aan als white-box galerie, maar wil een gezellige werkplek zijn waar kunst eindeloos inspiratie kan bieden. De nieuwe plek stelt zich dan ook voor als 'probably not a gallery', een studio en coöperatie waar gewerkt wordt aan kunst- en cultuurprojecten. 

Dit detail uit Dust to Dust toont hoe Suciu een massabeweging weergeeft als een stroom van personages. Wat klaagt hij aan, een politiek regime of een individu in de massa?

Dit detail uit Dust to Dust toont hoe Suciu een massabeweging weergeeft als een stroom van personages. Wat klaagt hij aan, een politiek regime of een individu in de massa?

In Zeno X wordt voor de eerste keer werk getoond van Mircea Suciu, een jonge Roemeense kunstenaar die schilderijen en tekeningen maakt die werkelijk een punch in the face zijn. Hij gebruikt beladen beelden, die verwijzen naar oorlog en protest. Het communistische Roemeense verleden is nooit veraf. In de installatie Dust to Dust, die bestaat uit een metershoge mozaïek van werken op papier, worden verschillende zwart-wit beelden samen gebracht. Er is geen ontsnappen aan: geweld en vernietiging zijn alomtegenwoordig. Suciu laat weinig plaats voor hoop en klaagt terecht de implicaties van totalitaire regimes aan. Met de hedendaagse berichtgeving over extremistische groeperingen in het achterhoofd, wordt Suciu’s kunst des te meer dwingend. Hij mag dan het verleden met beelden bevechten, wat hij aankaart doet zich nog steeds voor. 

Dust to Dust, Mircea Suciu, 2014, houtskool en monoprint op papier

Dust to Dust, Mircea Suciu, 2014, houtskool en monoprint op papier

Alfred Stieglitz, From the Back Window, 1915

Alfred Stieglitz, From the Back Window, 1915

Een schril contrast met die harde realiteit is te vinden in Stilll Gallery. Dit is een jonge galerie die focust op fotografie 'op de rand van het medium'. In Stilll wordt een romantisch, bijna idealistisch tentoonstellingsconcept naar voren gebracht. De titel A specter from the land of If zet de toon voor een bijna poëtische groepstentoonstelling met aan de basis een historische realiteit.
Aan het begin van de 20e eeuw werd in Brussel beslist om een museum voor fotografie op te richten. Dit museum zou het eerste fotografiemuseum zijn in Europa! Een collectie van 67 foto’s werd aangekocht. Ze bestond voornamelijk uit werk van zogenaamde picturalisten, fotografen die in hun foto’s de contemporaine schilderkunst benaderden. Voor het eerst werd fotografie een op zichzelf staande kunstvorm. Picturalistische foto's, zoals van Stieglitz' From the Back Window, vallen op door het spel met licht. Ook de aandacht voor landschappen, die courant was in eind negentiende-eeuwse schilderkunst, komt terug in de foto’s. Het museum met deze collectie werd echter nooit opgericht. Bovendien verdwenen 40 foto’s en niemand weet waarheen.

Untitled (from the series 'O'), Liam Singelyn

Untitled (from the series 'O'), Liam Singelyn

In Stilll wordt deze ‘leegte’ weer opgevuld. De galeriehouders nodigden kunstenaars uit om rond dit thema nieuwe foto’s te maken of op zoek te gaan naar passende beelden in hun eigen œuvre. Het resultaat mag er zijn. Het strafste werk is dat van Liam Singelyn, een fotograaf die in België woont en werkt. Voor het nemen van zijn foto van een hooiberg maakte hij gebruik van de oudste flitstechniek met magnesium. Hierdoor is het contrast tussen licht en donker erg diep en krijgt de foto een bijna lugubere dimensie. De kunstenaar verwijst naar de verloren gegane collectie op een vrij directe manier, maar andere werken doen dat minder. Dit verhoogt dan misschien het hermetische karakter van de tentoonstelling, maar het maakt ze ook boeiend. Stilll geeft de bezoeker méér dan een solotentoonstelling 'à la Zeno X': de zoektocht naar verloren beelden duurt voort.