Henk Visch in het Middelheim

Precies zoals ik het me herinnerde
Henk Visch
Middelheimmuseum 'Braempaviljoen'
22.02 > 23.03.14

Momenteel staan de druppels elders opgesteld, maar zoals ze stonden op deze foto, tussen Carl Andre en Juan Muñoz, waren ze 't mooist.

Momenteel staan de druppels elders opgesteld, maar zoals ze stonden op deze foto, tussen Carl Andre en Juan Muñoz, waren ze 't mooist.

Een poëtische titel voor poëtisch, lyrisch werk. Henk Visch, een Nederlands hedendaags kunstenaar waarvan het Middelheimmuseum drie rode druppels bezit, toont met deze expo een processie van werk dat ik van hem niet kende. De tweedimensionale figuren doen denken aan Afrikaanse maskers en de samengestelde poppen lijken te refereren aan het werk van Jos de Gruyter en Harald Thys. De 'typische' Visch-figuren -een haasje, een been, een zittend menselijk figuurtje- versterken de eigenzinnige parade die deze herinnering vormt. 

Visch stelt een speelse verzameling sculpturen samen, die op het eerste zicht vrij gekunsteld lijkt, maar na examinering van de afzonderlijke elementen samenhang toont. Het is geen gemakkelijk werk, hoewel ik er Visch niet van verdenk moeilijk te willen zijn. Het balanceert op de rand van lacherig en bloedserieus. Arte povera en installatie-achtig. Niet elke figuur heeft even veel te bieden, maar wel elke figuur draagt bij aan het geheel. Eén wegnemen is twee verliezen.

Speels, gekunsteld, 'op tocht'... En toch niet vrolijk. De figuren hebben iets onheilspellends over zich. De grote haas met haar felgele ogen, de mannenfiguren met het hoofd gebogen en het been, op zichzelf. De vrije vormen zijn in feite chaotisch en de processie is tegelijkertijd een stormloop. Misschien is dat wel waarom dit werk niet meteen aanspreekt: men verwacht van kleur en vrije vorm blij te worden, maar Visch lijkt een sombere toekomst aan te kondigen. Het is pas door deze figuren samen te zien, dat ik deze gevoelens kreeg. Met zijn afzonderlijke sculpturen had ik dit niet. Wanneer ik nu terugkijk naar de drie druppels, zie ik geen rode waterdruppels meer, maar bloed, of tranen. De titel van dit werk, Morgen wordt alles anders, is hoopvol, maar ook tragisch. Het is iets dat men zomaar zegt, of het nu waar is of niet. Dat laatste geldt ook voor wat ik hier schreef: ik zeg het maar, dat het triest werk is.