Hockney-lentekriebels

Vorig weekend spendeerde ik in de Ardennen, vlakbij Dinant. De lente toonde zich van haar meest frisse en aangename kant, in de zon, met sleutelbloemen en kikkervisjes. Er vlogen vogels over om jongen te voederen, veronika sierde de wegberm, de dennen hadden lichtgroene naaldtopjes en vooral: de meidoorn stond in bloei. Dat laatste aspect van de lente is in de Condroz nog aanwezig in de vorm van meidoornhagen. Schitterende witte bloesems schieten alle kanten uit en knallen als vuurpijlen het landschap in. Ze deden me denken aan de werken die ik van David Hockney, nu bijna drie jaar geleden, in Keulen zag. De tentoonstelling A Bigger Picture liet toen een enorme indruk op me na en ik moest glimlachen toen ik mijn blog daarover herlas. Ik denk vandaag nog steeds dat hij "het landschap heeft heruitgevonden". In dat jaar kreeg ik ook A Yorkshire Sketchbook cadeau, een mooie hard-cover uitgave van Hockneys schetsen. Bij thuiskomst uit Dinant greep ik meteen naar dat boekje, één van mijn all-time favoriete kunstboeken.

The Big Hawthorne (2008)

The Big Hawthorne (2008)

Het was me nog nooit overkomen dat een boom, of eerder een struik - want wat is die meidoorn? - me zin deed krijgen om naar kunst te kijken. Omgekeerd, ja: ronddwalen in een museum of galerie en bij een landschap intens verlangen naar de wilde natuur. Maar goesting krijgen om enkele bepaalde schilderijen te bekijken door zonnestralen op witte bloesems? Nooit eerder. Hockneys werken oefenen blijkbaar een onevenaarbare aantrekkingskracht op me uit. Omdat zijn landschappen mooier zijn dan de werkelijke natuur? Ik denk het niet, dan kon ik ook Monet of Van Gogh willen bekijken. Ik heb me een weekje bezig gehouden met een zoektocht naar de reden hiervoor. Ondertussen heb ik het opgegeven. Van een schilder houden, hoeft geen verklaring te hebben. Zijn werk maakt me gelukkig, zoals de zon dat kan doen, of de geur van regen op asfalt. 

Vandaag ging ik op zoek naar tentoonstellingen die momenteel lopen. In deze blog dus geen "review", maar wel een oproep (nu ja, meestal eindig ik met dit credo): ga kijken! En laat me weten wat je denkt. Op Hockneys eigen website staat een handig overzicht van zijn lopende en toekomstige tentoonstellingen, zowel in galeries als in musea. Lelong in Parijs is niet al te ver...