Optimundus

OPTIMUNDUS
 
Jos De Gruyter & Harald Thys
 
Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen
 
Leuvenstraat 32, 2000 Antwerpen
 
08.02 > 19.05 2013

Sfeerbeeld uit de tentoonstelling met de sculptuur Kitty & Katty uit 2013.  © M HKA

Sfeerbeeld uit de tentoonstelling met de sculptuur Kitty & Katty uit 2013.
 © M HKA

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: wat is me dat daar in het M HKA! Harald Thys & Jos De Gruyter, twee Belgische kunstenaars, geven hun eigen blik op de realiteit. Via een parallelle wereld, die vaag en moeilijk te begrijpen is, geven ze rauwe commentaar op de huidige maatschappij. Ik probeer hun gedachtegang te volgen: wat is die wereld juist? Dat is het universum dat aan bod komt in de tentoonstelling.

Misschien is het nodig te ontsnappen aan deze realiteit om in hun tweede realiteit terecht te komen. Is dat wat ze willen bereiken met hun tentoonstelling? Hun wereld, hun optimundus, is alvast niet aanwezig in de onze. Hij loopt parallel: twee dingen die gelijklopend zijn, maar nooit raken. Hoe werkt dat voor een wereld? Deze filosofie is in de tentoonstelling niet bijzonder goed uitgelegd. Is dat bewust: gaat het vooral over aanvoelen? Veel vragen, weinig antwoorden. Nu eens kijken naar de tentoonstelling zelf.

De bezoeker wandelt tussen verschillende sculpturen. Elk van deze sculpturen is een personage dat later terugkomt in de films. Ik citeer even de inleidende tekst over de tentoonstelling. Deze maakte het M HKA zelf.

"vormelijk balanceert het werk van de Gruyter & Thys op de rand van de idiotie: lappenpoppen delen de ruimte met gecalqueerde tekeningen van tramstellen, dierlijke kreten, en monotone monologen over renovaties, en piepschuimen koppen met valse baarden."

Het woord idiotie dat ze in de mond nemen is erg correct. "Is dit nog kunst?" zullen vast veel bezoekers zich afvragen.

"Kunnen etalagepoppen kunst zijn?" Ja.
 "Moet kunst mooi zijn?" Neen.
 "Waarom is dit dan wel kunst en de tekening van een kleuter niet?" Misschien is die tekening ook kunst. Ik heb ze niet gezien.

Dat zijn mijn impulsieve en eerlijke antwoorden. Die van u zijn waarschijnlijk anders. Voel u vrij ze met mij te delen!

Maar ik zou het hebben over de tentoonstelling. De opstelling is saai, het is over het algemeen weinig interessant om naar te kijken en de volumeknop bij de films staat wel heel erg open. De stoelen in de geïmproviseerde cinemazaal zitten bovendien erg slecht. Zonder rondleiding of begeleidende tekst is de tentoonstelling onbegrijpelijk. Met rondleiding, enorme inspanning en leesvoer is ze nog steeds een uitdaging. Men gaat uit van een heel intellectualistische benadering van kunst. Dat werkte voor mij niet. Kunst kijken is voor mij een wisselwerking tussen denken en voelen; op actie volgt reactie; droge kennis wordt aangevuld met emotie.

De lente ligt op de loer. Dat geeft zin in een wandeling in het Middelheimmuseum. Misschien komt u mij daar tegen!