Out of grace, dag 3

Out of grace
Kunstenfestival Playground
Museum M, zaal 8-11
L. Vanderkelenstraat 28, 3000 Leuven
10 november, 11u31-14u31
De afbeeldingen liggen in de gang, waar ook mijn tafeltje is.

De afbeeldingen liggen in de gang, waar ook mijn tafeltje is.

Aan mij bureautje hier in de gang van M hangt de volgende boodschap: 'KOM GERUST NAAST ME ZITTEN'. Op m'n tafel ligt een papier met daarop: 'Ik blog al 7 maanden over kunst. Nu doe ik dat vanuit het museum'. Daarnaast ligt een blok gele blaadjes waarop ik mijn webadres heb geschreven. Dat is voor de mensen die thuis willen kijken wat ik geschreven heb. Ik ben op mijn computer aan het typen, maar naast me staat nog een grote andere computer. Daarop staat mijn blog open zodat de mensen die inderdaad naast me komen zitten even kunnen kijken. Ik ga met ze in gesprek, leg uit wat ik hier doe en vraag wat zij ervan vinden. De reacties die ik krijg zijn heel uiteenlopend, maar allemaal even interessant.

Op de vloer in de gang liggen allerlei prints van werken uit de zalen. Met die papieren zijn de dansers ook bezig. Door ze ergens anders te leggen, leiden ze de bezoeker af. Ze maken dan een nieuwe reeks of ensemble in één van de zalen. Dat is fijn om te zien: terwijl in een museum alles op een vaste plaats hangt, veranderen zij continu de omgeving.

Mijn papa zei me donderdagavond dat hij door de grote afbeelding van een porseleinen kopje begon te beseffen dat het eigenlijk nog niet zo banaal was dat ze hier worden getoond. Die kopjes zijn eigenlijk echt wel mooi en fijn afgewerkt!

Een zwart-wit foto van een kopje (uit zaal 10) op de vloer.

Een zwart-wit foto van een kopje (uit zaal 10) op de vloer.

Wat hier in deze zalen aan de gang is, is niet altijd even gemakkelijk te begrijpen voor een bezoeker. Maar toch, zelfs zonder vooraf te weten waar het over gaat, vinden de meesten het wel leuk. De dansers zijn immers zo grappig dat je vanzelf begint te glimlachen. Alhoewel, sommige mensen vinden het ook maar wat vreemd. Er was zelfs iemand een beetje bang!

Ik hoorde ook al dat men af en toe erg verrast was door de aanwezigheid van de dansers. Er zijn momenten waarop ze gewoon rondlopen, alsof ze zelf ook bezoeker zijn, en opeens op de grond vallen. Dat is inderdaad wel even schrikken dan! Ze gaan soms ook echt in interactie met de bezoeker. Dan beginnen ze je te volgen, je aan te staren of rondom je te lopen. Dat heeft een bevreemdend effect.

Over het algemeen zijn de mensen hier heel positief over. Er hangt hier dan ook een erg levendige sfeer die je in een museum niet vaak hebt. Doorsnee musea kunnen heel droog en intimiderend zijn. Denk maar aan een zaal vol oude kunstwerken: iemand die er niet héél veel van af weet is meteen de kluts kwijt: zo veel en zo groot...

Podiumkunsten en beeldende kunst gaan in dit geval erg goed samen. Nog tot morgen kan u hier terecht om alles zelf mee te maken. Daarna is het weer wachten op de volgende editie van Playground...