Waar naartoe tijdens het Antwerp Art Weekend?

Van 20 tot 22 mei loopt in Antwerpen het Antwerp Art Weekend. Dit project verenigt 55 verschillende galeries, art-spaces, museums en pop-ups, die gedurende drie dagen het beste van zichzelf geven. Van een knallend dansfeest in DE STUDIO tot een artist talk in het Middelheimmuseum en een veiling voor Ringland in het huis Bernaerts. Waar naartoe? Hieronder drie tips - makkelijk aaneen te schakelen tot een mini-route. Vind hier de PDF met de wegbeschrijving en openingsuren.

1. Floris Vanhoof in LLS 387

> de moeite omdat: Floris Vanhoofs werk fris en origineel is. Ik kan het moeilijk ergens mee vergelijken... Bovendien spreekt het een breed publiek aan: in 2015 won hij de ING Public's Choice Award. In LLS 387 staat een kleine expo die je met een glimlach terug verlaat.

Floris Vanhoof

In de expo Fossil Locomotion gaat Vanhoof aan de slag met de collectie fossielen van zijn ouders. In de eerste ruimte worden die snel na elkaar geprojecteerd en klinkt in de donkere ruimte ook een stuk muziek. Die muziek is voor een deel ook geluid, experiment, in ieder geval elektronisch. De opeenvolging van beelden zorgt dat je als kijker in een dromerige toestand komt, waarbij je vanzelf begint na te denken bij de beelden die blijven verschijnen. Geeft Floris Vanhoof commentaar op de beeldenstroom die we vandaag te verteren krijgen? Misschien wel. In ieder geval stelt hij ons kijkvermogen op de proef. Tegen mijn eigen verbazing in vond ik het ook nog eens fijn om naar die flikkerende fossielen te blijven kijken, al weet ik niet goed waarom exact er een aangenaam gevoel over me kwam.

Geeft Floris Vanhoof commentaar op de beeldenstroom die we vandaag te verteren krijgen? Misschien wel.

Na de donkere ruimte kom je in de groene tuin terecht, waar twee gongs samen een geluidsinstallatie vormen. Aan de achterkant is telkens een microfoontje geplaatst, waardoor bij bepaalde frequenties de gong zelf meetrilt. Althans, zo denk ik dat het werkt. Het effect is een heel intiem geluid. Dat wordt eigenlijk mooi aangevuld door de wind die door de bladeren blaast en ik had vanzelf de reflex om even op de grond te gaan zitten en gewoon te luisteren. 

In het tuinhuis zijn tot slot nog meer fossielen te zien, maar wel anders dan in ruimte 1. Het is er lichter en de foto's worden via rondslingerende dia-projectoren getoond. Oké, 'slingeren' is misschien wat overdreven... De projectoren draaien gewoon rond, maar de ene lijkt de andere te achtervolgen en dat creëert zo een versnellend effect. Opnieuw bleef ik gefascineerd naar de foto's kijken, om te bedenken dat de tentoonstelling, hoewel ze maar uit drie werken bestaat, op enkele sterke tegenstellingen berust. Ze begint in het donker met fossielen, die misschien wel symbool staan voor het verleden. Dan gaat de expo naar buiten, naar het nu. Ze eindigt opnieuw met fossielen, die er toch frisser uitzien dan die eersten. Alsof de fossielen tòch leven. Gaan we in drie stadia van dood naar leven en iets... daartussen?

2. Little HISK

> de moeite omdat: het poortgebouw een unieke locatie is die slechts zelden open gaat. In het vervallen gebouw vind je kunst van voormalige en huidige studenten van het Hoger Instituut voor Schone Kunsten. De video van Ariane Loze waarin zijzelf drie rollen speelt is op de bovenste verdieping ook letterlijk een hoogtepunt. 

Philip Aguirre Y Otegi

Bij het binnenkomen van Little HISK begint de magie van het vervallen gebouw meteen te werken. De werken die er van Philip Aguirre Y Otegi staan krijgen een nostalgisch laagje door het interieur. Het groenige behangpapier en de bruine latten tegen de muur geven de beschilderde borden iets huiselijk, iets aandoenlijk. Een mooie opener voor een verzameling kunst die steeds weer met haar omgeving lijkt te converseren.

Helemaal bovenin het Little HISK-gebouw is die huiselijkheid van de benedenverdieping ver zoek. Daar is het donker, geheimzinnig, misschien zelfs een beetje dreigend. Een film van kunstenares Ariane Loze trok er mijn aandacht. In een "Movie On My Own" speelt ze zelf drie keer mee. Na een spannende scène in een trappenhal komt ze op een appartement aan waar twee meisjes zitten (zijzelf met andere kleren) die met haar in gesprek gaan. Over de aanslagen in Parijs, migreren naar een ander land, de eeuwige evolutie van de mens... Eén kondigt aan dat ze zwanger is, de anderen reageren verschillend. Het is eerst vervreemdend om dezelfde persoon drie verschillende rollen te zien spelen, maar na een tijdje went het en krijgt het zelfs een extra komisch effect. De film heet 'Les colombes' omdat het in één van de dialogen gaat over de trek van duiven - die ten gevolge van de klimaatopwarming totaal zou veranderen. Op het einde van de film is de eerste vogel al gespot. 

Still uit de video 'Les Colombes' van Ariane Loze

3. BRDG, Lokaal 01 en L'édition populaire

> de moeite omdat: de tekeningen van Jeremiah Day je eigen creativiteit uitdagen en studenten van In Situ en de London College of Communication zelfgemaakte 'fanzines' uitdelen. Ondertussen leer je via verschillende kunstwerken over de Amerikaanse band Fugazi, die in 2003 stopte.

Kunstenaars Mark Tichner en Jeremiah Day delen een liefde voor de Amerikaanse post-hardcoreband Fugazi. Deze is bekend voor haar Do-It-Yourself-aanpak en de speciale band die de ze met het publiek tot stand wil brengen. Zo zetten de muzikanten zichzelf tijdens hun concerten niet in de spotlight, maar werd ook de zaal verlicht. Dischord Records, het label van Fugazi, plaatst in Washington D.C. ook een sterke focus op de community, zoals je kan nalezen op hun website.

Onderweg van Little HISK naar Lokaal 01 passeer je de tunnel tussen de Oosten- en Mercatorstraat (BRDG). Daar zie je hoe Mark Tichner zijn liefde voor Fugazi nogal letterlijk via een lyric van de band verwerkt. Aan de andere kant van de tunnel plaatst hij een quote van Hannah Arendt: "no one has the right to obey". Zijn twee muurschilderingen met slogans blijven hangen, maar zijn niet even intrigerend als de tekeningen van Jeremiah Day die in Lokaal 01 te zien zijn. 

Jeremiah Day


Die tekeningen in Lokaal 01 zijn mijn favoriete werkjes uit het hele project. Het zijn voorbereidingen voor een performance die zaterdag plaatsvindt over Amerikaans imperialisme en de Amerikaanse republiek. Day vraagt zich af hoe (en of) die beide elementen van de Amerikaanse politiek verenigbaar zijn. De tekeningen laten je toe even in het brein van de kunstenaar te kruipen, maar zorgen ook dat je eigen creativiteit gestimuleerd wordt. "Hoe zou die performance er gaan uitzien?" Spannend! 

In Lokaal 01 vind je ook studenten van het In Situ programma (AP Hogeschool) en uit de Londense College of Communication die het ganse weekend zogenaamde 'fanzines' verspreiden. Dat zijn zelfgedrukte blaadjes waarin ze net als de kunstenaars aan de slag gingen met de ideeën van Fugazi. Ze delen ze uit aan de bezoekers, die daardoor deel van het kunstwerk worden - zie hier de Fugazi community-idee! Héél fijn, als je het mij vraagt, zo participatief. En wie wil nu geen herinnering aan het schone Antwerp Art Weekend mee naar huis nemen?

Uiteindelijk zien we bij L'édition populaire nog foto's van Day die doen nadenken over stadsbesturen en directe democratie. Een tekst op het raam geeft daar meer duiding en het geheel is net als de tekeningen echt stimulerend voor de kijker. Kleine tip: ik vermoed dat de etalage enkel overdag goed zichtbaar is.

Veel plezier!