Cinematek 75: Big Cities in the Twenties

Cinematek 75: Big Cities in the Twenties
Brussels Jazz Orchestra
Flagey, Heilig-Kruisplein, 1050 Elsene
donderdag 25 november 2013, 20u

1453396_10201604827020036_2078579614_n.jpg

Een culturele ervaring in Brussel, maar niet in het centrum waar alle opwinding gebeurt, nee, in Elsene! De Fijne randgemeente, het lijkt een uitdaging aangezien er reeds zoveel aan de hand is in Brussel zelf. Toch ben ik er in geslaagd een fijne avond te beleven in één van de bekendste theater-, performance-, en muziek-huizen van Brussel. Het Flagey, een zaal met een prachtige akoestiek heeft me die avond mogen verwelkomen. Het gezellige en warme interieur bracht me direct in de stemming voor het optreden.

De voorstelling waar ik het over heb, Big Cities in the Twenties, is een performance opgedeeld in vier stukken a.d.h.v. ‘stomme’ kortfilms uit de jaren ’20, bijgestaan door prachtige jazzmuziek. Het Flagey, Cinematek (de Europese filmarchieven die dit jaar hun 75ste verjaardag vieren - o.a. dit evenement getuigt daarvan) en het Brussels Jazz Orchestra zetten een prachtig ‘live theatre’ op de planken dat we niet gauw zullen vergeten.

Toch was het begin van de avond niet zo schitterend als gehoopt. De inleiding, gehouden door verscheidene topfiguren in de cinemawereld heetten ons welkom op het evenement. Helaas was het dat welkomgedeelte dat onderbrak. Slechts de aanwezigen van de conferentie, dat de volgende dagen zou plaatsvinden, werden hartelijk ontvangen. Daarnaast leken deze topfiguren hun kennis van het Engels vergeten te zijn en was het moeilijk hen te verstaan.

Na deze ietwat slechte start begon het orkest aan de eerste film. A Bronx Morning door Jay Leyda uit 1931 beet de spits af. De beelden waren intrigerend, maar helaas schoot hier de muziek te kort. De ritmes waren chaotisch, druk en leken de structuur en het ritme van de film niet goed te vatten.

Bij de tweede film moest ik mijn mening bijsturen, Jeux des Reflets et de la Vitesse (Henri Chomette - 1925) maakte het voorgaande optreden volstrekt goed. De abstracte beelden van bepaalde rondtollende voorwerpen gevolgd door beelden van een stad geaccompagneerd door een soepele en ontspannende vorm van jazz was ideaal. De beelden en muziek gaven je het gevoel aanwezig te zijn in de stad uit het filmpje. Hoe het blaasorkest dan kracht bijzette bij de simpele akkoorden van de dubbele bass en de drums was echt indrukwekkend. Dit was het absolute hoogtepunt van de avond.

Jeux de Reflets et de la Vitesse van Henri Chomette uit 1925.

De volgende films; La Tour (René Clair - 1928) en Toto et sa soeur en bombe à Bruxelles (Onbekende realisator - 1910) haalden het optreden niet omlaag, maar deden het ook niet verder stijgen. La Tour was ietwat langdradig, maar de luchtige eindtoets van Toto et sa soeur, maakten dat moment direct weer goed. Deze laatste bracht het internationaal publiek even in verwondering over wat de stad Brussel reeds te bieden had in de jaren '20 en zo eindigde het ciné-concert, hopelijk exact waar Cinematek op gehoopt had.

Na een indrukwekkend staande ovatie keerde het Brussels Jazz Orchestra nog even terug en schudde wat prachtig saxofoonsolo’s uit de mouw waarna de artiesten zich nederig terugtrokken in de coulissen. Al bij al dus een prachtige avond en een perfecte manier om even stil te staan bij de indrukwekkende kunstvorm van de stomme film.