Hunter

Hunter
Damaged Goods / Meg Stuart
Hebbel an Ufer Theater Berlin
vrijdag 28 maart 2014, 20u

© Barbara Ehnes

© Barbara Ehnes

Als choreografe een eigen solo dansen, moet bijzonder aanvoelen. Ik stel me voor dat dansbewegingen soms anders voelen dan ze eruit zien, en omgekeerd. Meg Stuart liet tijdens de tweede voorstelling van haar danssolo Hunter in Berlijn nochtans blijken dat het kan.  Met aangrijpende elegantie, zelfzekerheid en humor, danste ze een semi-biografisch verhaal. Geen stap te veel, geen beweging te groot: gedecideerd en toch uitbundig. Voor Hunter werkte ze samen met Vincent Malstaf voor de klank en Barbara Ehnes voor het decorontwerp. Twee namen om te onthouden, want dit leverde een schitterend resultaat op. Malstaf toont op zijn YouTube-account een test voor de geluidsinstallatie van Hunter. Door twee geluidsboxen in schelpvorm rond elkaar laten draaien, worden klank en ruimte één. Met een echo -niet al te goed te horen in de video- wordt alle geluid versterkt en soms vertraagd. Echo's hebben voor mij altijd iets leeg gehad, ik beeld me in dat geluid in het vacuüm zo moet klinken. In deze voorstelling over het geheugen van de choreografe paste dit klankbeeld perfect. Barbara Ehnes zorgde voor de scenografie waarin videobeelden van kunstenaar Chris Kondek geïntegreerd zijn. Wat me vooral aansprak was het lijnenspel in het decor. Het was alsof haar schets, in mijn verbeelding bestaande uit potlood- en houtskoollijnen, letterlijk werd omgezet in een podiumconstructie. Dit bood een kader waarbinnen Stuart bewegen kon, maar gaf geen blackbox 'opgesloten' gevoel.

In Hunter toont Stuart stukje bij beetje haar eigenheid, haar 'archief'. In dans onthult ze verschillende gebeurtenissen, maar wie als toeschouwer alles wil 'begrijpen', zal onvermijdelijk op zijn honger blijven zitten. Ze maakt een statement, 'dit ben ik, dit zijn mijn herinneringen', waarin af en toe dingen te begrijpen zijn, maar bewegingen vaker gevoelens dan boodschappen uitdrukken. Op een bepaald moment interpreteerde ik dat een stukje choreografie over haar zoon ging, waarbij enkele specifieke bewegingen me deden denken aan een geboorte, maar of dat ook echt zo is, weet ik niet. Nu ja, dat doet er ook niet zo erg toe. Na de heftige dansende zoektocht doorheen Stuarts eigen geheugen - en dan bedoel ik niet alleen heftig voor de danseres zelf - volgde een schitterende monoloog. Met een zelden geziene (is dit zelfs wel een gespeelde?) naturel passeerden de grootste persona's de revue: Louise Bourgeois, Trisha Brown en Yoko Ono. Die laatste kreeg ook in de openingsscène een plekje. Maar daar verklap ik niets over! Die poëtische ervaring moet voor u zo puur blijven als ze voor mij was. 

Hunter kan letterlijk opgevat worden als een jacht naar herinneringen. Het anderhalfuur dat de voorstelling duurt, vliegt dan wel voorbij; de voorstelling zelf blijft vooral bij. In oktober speelt ze in het Kaaitheater, in januari 2015 in deSingel in Antwerpen. Ik wil nog eens op jacht.