Le sacre du printemps

Le sacre du printemps
Pina Bausch / Tanztheater Wuppertal
DeSingel, Desguinlei 25, 2018 Antwerpen
zaterdag 19 oktober 2013

Wanneer een voorstelling de grootste verwachtingen en wildste dromen kan overtreffen, dan is het een meesterwerk. Le sacre du printemps, in het Nederlands vertaald als Lentewijding, is legendarisch, majestueus, schitterend. In 1913 dansten Les Ballets Russes van Sergei Diaghilev voor het eerst op Stravinsky's muziek. Pina Bausch liet zich hierdoor inspireren voor haar versie uit 1975, waarbij de dansers - wel meer dan dertig - blootvoets op zwartbruine aarde dansen.

Maar dat zijn feiten. Le sacre du printemps moet niet overgeanalyseerd worden, de kracht die ervan af springt is zo veel sterker. Het is een slag in je gezicht. Een ritueel doet zich voor, waarbij uiteindelijk één meisje gekozen wordt om te dansen tot de dood erop volgt. De muziek volgt het verhaal en is vaak erg ritmisch maar soms ook zo licht! En dan die choreografie! Bausch neemt veel over van Nijinsky, maar voegt ook nuances toe. Geen enkel moment dat onbedacht is, geen chaos die niet gecontroleerd is: alles is af. Om dan te bedenken dat er nog niet het kleinste laagje stof ligt op deze voorstelling, die zijn roots honderd jaar terug moet gaan zoeken.

Laten we het nu écht over gevoelens hebben. Met mijn ogen wijd open gesperd en een bonzend hart staarde ik naar het podium. Het was zo spannend! Ik voelde eenzaamheid, angst, opwinding. De muziek zorgde voor een gejaagdheid die maakte dat ik elk moment wilde koesteren, wetende dat het nooit meer zo schoon zou worden. Ja, zelfs tranen van verwondering! En dan die vreselijke ontnuchtering toen het gedaan was, alsof ik had moeten afscheid nemen van iets dat me enorm dierbaar was. "Ik zou het direct nog eens willen zien," zei ik toen ik applaudiseerde.

Gelukkig is dit gefilmd. YouTube is niet ideaal, maar elders moet ook een goede dvd te vinden zijn. Lichten uit, volume aan, full-screen... En genieten.